Moeilijke Maarten

Moeilijke Maarten

 

 

Maarten maakt het zijn groepsleiding moeilijk: hij zit maar in zijn stoel, is niet aanspreekbaar, is niet aanraakbaar, kan zichzelf niet vermaken, maar wil tegelijkertijd niks met de leiding doen.

 

 

Maarten is op het moment dat ik hem leer kennen 17 jaar. Hij heeft een zware verstandelijke handicap en is autistisch. Zijn verstandelijk ontwikkelingsniveau is rond de 13 maand. Hij kan niet praten, wel lopen. Al veel jaren bezoekt hij doordeweeks zijn dagopvang.

 

 

De groepsleiding vraagt mijn hulp: ze hebben de indruk dat Maarten niet lekker in zijn vel zit, maar ze zien geen kans hem te helpen, want hij laat hen niet toe in zijn wereldje. De leidsters voelen zich door hem afgewezen; ze willen wel, maar weten niet hoe.

 

 

Mijn indruk van Maarten is dat hij inderdaad niet lekker in zijn vel zit: hij kijkt constant met een frons tussen de wenkbrauwen en de enkele keer dat hij oogcontact met mij maakt, lijkt het alsof hij mij heel boos aankijkt. Uit zijn dossier en gesprekken maak ik op dat hij als baby een heel moeilijke start heeft gehad en in de loop der jaren veel heeft meegemaakt aan operaties. Dat hij niet lekker in zijn vel zit, vind ik daarom niet zo vreemd.

 

 

Om hem te helpen zich weer prettiger te voelen, handel ik met hem alsof ik met een hele jonge baby werk. We spelen in de groepsruimte, in de matrashoek. Allereerst een vast openingsliedje, waarvan ik hoop dat Maarten op een gegeven moment ontdekt dat als dát gezongen wordt, er iets leuks met hem gaat gebeuren. Mijn stem is daarbij heel zacht en liefdevol, ik zit heel dicht maar niet te dicht bij hem.

 

Dan nodig ik hem uit te reageren door mijn handen open op zijn benen te leggen, en ja hoor, hij legt één hand op de mijne! Bingo, ik heb contact! Ik pak zijn andere hand erbij en begin heel rustig en zacht te zingen “Klap eens in de handen”, terwijl ik onze handen zachtjes naar elkaar toe beweeg.

 

Na een paar seconden trekt Maarten zijn handen weg. Nog een keer proberen. Het lukt weer een paar seconden! Dan duwt Maarten mij weg. Niet getreurd, even kort afstand houden, dan een nieuwe poging wagen. En ja, hij legt weer zijn hand op de mijne.

 

 

Zo heb ik een vast repertoire van een paar liedjes en een afsluitliedje, die ik elke week op dezelfde manier aanbied. Omdat een baby veel lijfelijk contact nodig heeft om zijn eigen lichaam en lichaamsbegrenzing te leren kennen, raak ik Maarten veel aan. Van zijn kruin tot aan zijn tenen. Eerst moet hij daar niets van hebben; hij duwt me weg of schuift een eind van me weg.

 

 

Maar… het fascinerende is dat de jongen die eerst onaanraakbaar was, binnen 5 weken gaat genieten van het contact. Hij staat steeds meer en langer aanraking toe, gaat er languit ontspannen bij liggen, met een glimlach op zijn gezicht en open handen. Zijn gezichtsuitdrukking is heel alert.

 

De groepsleiding merkt dat Maarten hen weer toestaat hem een aai over zijn wang te geven. Daar voelen beide partijen zich prettig bij!

 

 

Na 18 sessies van drie kwartier is het duidelijk dat Maarten heel langzaam tot leren in staat is. Bij ons spelletje “Klap eens in de handen” klapt hij bijna zelfstandig in zijn handen, hij buigt zijn hoofd om zijn handen om zijn wangen te leggen en hij geeft mee als ik hem voorzichtig zijwaarts laat schommelen.

 

Kiekeboe spelen met zijn ogen achter mijn hand is ook een leuk spelletje. Thuis merkt moeder dat Maartens jongere broertje kiekeboe met hem kan spelen. Het onderstoppen in bed is ook een leuk moment om even kiekeboe te spelen. De ontspanning is thuis en in de groep goed zichtbaar. Maarten lacht meer, zijn gezicht staat ontspannen. Hij gaat zelf contact zoeken door de hand van de leiding of moeder te pakken, om duidelijk te maken dat hij iets wil, b.v. zijn beker pakken.

 

 

Langzaam begin ik wat nieuwe spelletjes te introduceren. De groepsleiding geniet mee met mij en Maarten. Met de videocamera leg ik af en toe de veranderingen vast. Het lijkt me fascinerend om daar over geruime tijd een documentaire van te maken!

 

 

Maarten is en blijft gehandicapt, maar de kwaliteit van zijn leven neemt langzaam maar zeker toe! Voor mij is Maarten “Mooie Maarten”!

 

Naar bovenTerug

Itek Webmedia